{"id":154,"date":"2008-05-14T04:54:08","date_gmt":"2008-05-14T03:54:08","guid":{"rendered":"http:\/\/toerke.local\/154\/beijing\/"},"modified":"2008-08-08T23:48:49","modified_gmt":"2008-08-08T22:48:49","slug":"beijing","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/toerke.local\/beijing\/","title":{"rendered":"Bei jing huan ying ni."},"content":{"rendered":"
Mijn hoofd voelde erg suf. Vierentwintig uur eerder hoorde ik mijn voordeur in het slot vallen. Toen stond ik hier: met een hoofd als een suikerspinm na een slapeloze nacht, drie films achter de kiezen op een veel te lange vlucht, hier in deze gloednieuwe en muisstille aankomsthal van terminal 3 Beijing luchthaven. Het heeft iets surrealistisch. Volgens mijn gidsje uit 2008 is deze plek nog in aanbouw. Het wordt een van de vele anachronismen op de plattegrond. De kaartenmakers kunnen de bouwmeesters niet bijbenen.Na een opknapdutje ga ik de stad in, even een kijkje nemen op enkele vertrouwde plekken. Toen ik hier drie jaar geleden voor het eerst aankwam was het 1 oktober, de Nationale Feestdag. Duizenden vakantiegangers zwaaiden met vlaggetjes, het was een drukte van jewelste. Nu is het een frisse lenteavond, de laatste toerbussen zijn al vertrokken en het Tienanmenplein<\/a> ligt er leeg en vredig bij. Giechelende meisjes en jonge koppels poseren bij de iconen<\/a> van de volksrepubliek. Fotograferen doe je hier vooral met een gsm. De enige camera’s die ik hier bespeur zijn die van de bewaking<\/a>. Het hele plein wordt nauwkeurig in beeld gebracht. Een herhaling van tankman 1989 is ondenkbaar.<\/p>\n Ik beland in snack street, een populair steegje vol eetkraampjes en waag me aan een eerste culinair avontuur. Niet dat noedels met rundsvlees en een varkenssateetje zo’n uitdaging zijn. Het gevaar schuilt hem eerder in de dubieuze staat van de keukentjes en de oorsprong van het voedsel. Maar het gaat goed en het eten spoelt lekker door met een eerste Tsingtao biertje<\/a>. Ik bedank echter voor de schorpioen- en zeepaardjessate. De beestjes<\/a> worden levend op het houtje gespiesd en vechten kronkelend voor hun leven totdat een bestelling ze verlost uit hun nood en hen kokend in het vet het hiernamaals instuurt. Dit is een culinaire uitdaging die ik niet aanga. Uit angst meer nog dan wegens morele bezwaren, dat geef ik toe.<\/p>\n In 2005 was ik nog lichtjes overwelmd door de overdaad aan schreeuwerige lichtreclames in de Wanfujing winkelstraat. Nu kan ik rustig op een bankje gezeten het commerciele kabaal langs me heen laten vloeien. In de One World One Dream olympische winkel vind je alle mogelijke souvenirs met de populaire mascottes<\/a> erop. Doorheen de hele stad word ik gecharmeerd door deze schattige (daar heb je het al) figuurtjes. Het zijn er vijf, een voor elk element (aarde, water, hout, metaal en vuur) en een voor elke olympische ring. Het begin van de namen van beibei, jingjing en de rest van de vrolijke bende vormt samen bei jing huan ying ni of ‘Beijing heet u welkom’. Zo voelt het ook.<\/p>\n Dag twee word ik vroeg wakker. Ik kan stilletjes in bed blijven liggen om Kees niet wakker te maken, maar plots herinner ik me de prachtige ochtendrituelen<\/a> in de Chinese parken. Dat wil ik nog eens zien. In het Dongdan park om de hoek wandel ik mezelf een nieuwe dag in en ben ik getuige van de sierlijke, vredige en heilzame qi (levensenergie) die men hier doet vloeien. Een zakenman<\/a>, de das al om en de aktentas in de aanval, in boommeditatie, oude vrouwtjes in een tai chi ballet, badmintonpluimpjes vliegen in het rond. Het park is een oase van rust<\/a> terwijl langzaam aan rond de groene long een betonnen machine op volle toeren komt te draaien – een wereldstad ontwaakt. Kees is ondertussen ook opgestaan en we gaan op zoek naar de veelbesproken Bird’s Nest<\/a>, het nieuwe olympische stadium waar alle atletiekwedstrijden maar ook de openings- en sluitingsceremonie zullen plaatsvinden. Het is een gedurfd ontwerp van een Zwitsers duo en het werd hier warm onthaald. Veel nieuwsgierigen zoeken hun weg naar dit nieuwe gebouw. Al is het maar om van achter een hek en doorheen de bouwwerf een glimps op te vangen van het wonder. De toegangswegen en de aankleding van de omgeving zijn immers nog in volle groei. Het worden nog drukke maanden.<\/p>\n Druk is het ook aan het Zomerpaleis waar toerbussen volcontinu hordes volg-de-vlag -toeristen met identieke petjes uitspuwen. Wij ontsnappen even aan de drukte op een waterfiets, lekker dobberend op Kunming Meer temidden prachtige tempels, sierlijke bruggetjes en een horizon zonder wolkenkrabbers. Op de terugweg in de metro raak ik aan de praat met een koppel uit Beijing. Na de gebruikelijke ‘where are you from’ (Amsterdam en Holland staan duidelijk op de kaart mede dankzij de tulpen, Belgie is vooralsnog onbekend), wil de man graag weten waar we nog allemaal naartoe gaan. Opnieuw totale verbazing bij de vermelding Mongolie (dit is ons namelijk bij de vorige reis ook regelmatig overkomen). Wat kan je in godesnaam gaan doen in een woestenij vol cultuurbarbaren? De man waarschuwt ons dat Chengdu gevaarlijk is en misschien niet de beste bestemming op dit moment. Ik knik een beetje van ‘jaja-ik begrijp’ het omdat ik er vanuit ga dat hij de rellen en de aanwezigheid van grote aantallen Tibetanen in de regio bedoelt. Ik denk nog bij mezelf ‘wat maken ze die Chinezen toch ook allemaal wijs’. Het is pas uren later dat het, ook letterlijk, schokkende nieuws ons bereikt. Sichuan is getroffen door een hevige aardbeving. 12.000 doden staan nu al op de teller. Ik voel ook in mij een schok: uit medeleven, uit onrust rond onze reisplannen, maar ook uit schaamte over mijn vooroordeel tegenover de metroman. Wat maak ik mezelf wel niet wijs?<\/p>\n Dag drie is iets minder rustig ingezet. Mijn geplande wandeling naar het ochtendpark ruil ik voor een zoektocht naar informatie. Morgen zouden we vliegen richting rampgebied, zo’n 400 km boven het epicentrum. De plaatselijke luchthaven is momenteel nog gesloten, de telefoonlijn naar ons hotel aldaar laat het ook afweten. Onzekerheid is troef, maar we zijn gezond en wel…en schrijvende vol hartelust. De writer’s block is genezen. Reizen is kennelijk de remedie bij uitstek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mijn hoofd voelde erg suf. Vierentwintig uur eerder hoorde ik mijn voordeur in het slot vallen. Toen stond ik hier: met een hoofd als een suikerspinm na een slapeloze nacht, drie films achter de kiezen op een veel te lange vlucht, hier in deze gloednieuwe en muisstille aankomsthal van terminal 3 Beijing luchthaven. Het heeft iets surrealistisch. Volgens mijn gidsje uit 2008 is deze plek nog in aanbouw. Het wordt Lees verder…<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"country":[70],"places":[129],"regions":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/154"}],"collection":[{"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=154"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/154\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=154"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=154"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=154"},{"taxonomy":"country","embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/country?post=154"},{"taxonomy":"places","embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/places?post=154"},{"taxonomy":"regions","embeddable":true,"href":"https:\/\/toerke.local\/wp-json\/wp\/v2\/regions?post=154"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}