Toerke

België, Antwerpen - 2005

Voordat we als een stelletje ondankbaren onze schup afkuisen en dit landje laten voor wat het is met slechts een stofwolk in ons kielzog, wil ik alle vrienden en familie bedanken die met hun tips, trucs en werkuren onze reisbal aan het rollen hielden. Dankjewel: Vasilis voor het weven van dit fantastische webje; Ilsinka voor het betere bedrijfsbeheer; Peter voor de truc met de spie en vingerhoed; dankzij Tine een talisman; Marijke voor de schelpjes waardoor we zelfs in de Gobi de zee kunnen horen; met de plannetjes van Ludo lopen we met plezier verloren; het koningshuis gaat nog een keer naar China dankzij de postzegels van Jopie; als we het niet zien zitten is er altijd de verrekijker van papa; de tip van de boekverbranding van Dirk B (nooit met jouw boek, hoor); Santa Barbara waakt over ons; broer & Karine voor het inspirerende Patagonisch Model; volle galop dankzij Els en Speedy; toiletpapier genoeg dankzij Eddie. Voor al uw giften ontvangt u tijdig een fiscaal attest!

België, Antwerpen - 2005

Lijstjes, allemaal lijstjes! Het zijn de enige schrijfsels die dezer dagen uit mijn pen rollen. Geen rust voor haiku’s, geen inspiratie voor een verhaal. Alleen een hoop zenuwen en een berg “things to do before we go”. Als daar zijn: geneesmiddelen kopen (dure stapel), kasten legen en dozen laden (zware stapel), visa regelen (Kafka stapel), vaccinaties verzamelen (veilige stapel), vaste bankopdrachten creëren (losse stapel), moto stallen (stapel pk), geheimen naar de kluis ( ) en verder vooral ijsberen en panikeren (stapelgek).

Nu het vertrekuur is aangebroken, breekt het angstzweet me uit. Waarom begin ik hieraan? Waarom niet lekker makkelijk een jaartje op de sofa, zappen naar VTM – die kleurt mijn dag, diepgrijs – en af en toe een ommetje in het park? Met een hondje of zo. Of twee, da’s leuker. Of nee, dan raken die riemen door elkaar. Doe maar één hondje. Een kees. Maar nee, het mocht niet zijn. Ik moest en zou een grote, vette reis gaan maken. Ver weg, waar ik geen woord begrijp van wat er wordt gezegd, geen idee heb van het wisselgeld dat in mijn hand wordt gelegd. Waar kraantjeswater bruin is en de WC zoek. Ik moest en zou een grote, vette reis gaan maken. En kreeg eindelijk mijn zin.