Mongolië, Tsagaan Nuur -
Het klonk als zand tegen het tentzeil. Of een stevige wind met een hoop stof. Maar wanneer Kees ‘s ochtends het tenthuisje verlaat, kraakt het. En het kraakt hard. Het heeft de hele nacht gesneeuwd. De jeep en tenten staan in een witte vlakte (voor/na). De wind snijdt aan mijn oren. Het is koud. Gekleed in vijf laagjes haal ik net de comforttemperatuur. Ik denk dat ik maar eens een jas ga kopen. Goed plan!
Mongolië, Tsetserleg -
Er lijkt geen einde aan te komen. De ene vallei nog groter dan de andere. Een bergketen in de verte wil maar niet naderen. Heuvels die glooien tot in het oneindige. Dit land is groot. Of beter, dit stukje land is groot. Waren we tot Erdenet nog in de watten gelegd met geasfalteerde wegen, vanaf dan is het een opeenvolging van vlotte steppewegen, korstige aardewegen, botbrekende bultenwegen, geen wegen. Geen sprake meer van watten. Aan een pas vind je vaak een oovoo, een stapel stenen of hout, gedrapeerd met blauwe zijden sjaals en omgeven door allerlei offers. Dat kan gaan van een stel krukken, getuige van een vroeger ongeluk, lege Vodkaflessen, geld of wierook. Je loopt driemaal kloksgewijs rond de oovoo en gaat gezegend verder op weg.
Mongolië -
Het begint met eentje. Dan zie je er enkele. Even later word je omhuld door een deken van sterren. Het is lang geleden dat ik er nog zoveel tegelijk zag. Het begint met eentje. Het kommetje wordt je aangereikt. Je dompelt de tip van je ringvinger in de Wodka en sprenkelt enkele druppels in de lucht. En dit driemaal: een keer voor vader hemel, voor moeder aarde en voor de goden. Zo doen de kommetjes en de verhalen de ronde.
Norov is onze 3 in 1: gids, tolk en kok. Ze werd geboren in Bulgan en leefde er 18 jaar. Dan verhuisde ze naar de grotere provinciestad Darkhan waar ze ‘s winters woont bij haar moeder en nicht. ‘s Zomers leeft ze van het toerisme. Omdat bijna alle reisbureau’s opereren vanuit UB woont ze tijdens het seizoen in de hoofdstad bij haar zuster. Het komt vaak voor dat familieleden tijdelijk bij elkaar intrekken. Zo wonen de nomadenkinderen tijdens het schooljaar vaak bij familieleden in provinciestadjes en helpen ze ‘s zomers op het platteland bij de ouders.
Mongolië -
Alles goed. Schuddend onderweg. Volgende week de verhalen. En bangelijke foto’s!
Mongolië, Ulaanbaatar -
Waarom de hoofdstraat Peace Avenue heet, is heden ten dage een surrealistisch raadsel. Er is niets vredevols aan deze asfalt jungle. Omringd door een doofmakende symfonie van geclaxoneer doorheen een bruine wolk van smog waagt de voetganger zich bij groen (!) licht op het zebrapad. Af en toe staat een agent met z’n fluitje het decibelgehalte van de symfonie op te drijven. Meer kan hij niet doen. Het straatbeeld is een verzameling schreeuwende reclameborden, fruitkraampjes, peukkiosken en gaten in het wegdek waar een speleoloog van gaat kwijlen. Straatventers, schoenpoetsers, boefjes en bedelende jongetjes maken het plaatje compleet.
Het is allemaal wat chaotisch. In de stille oase van het Mongolian Museum of National History bewonder ik de prachtige klederdracht. Daar kan mijn kaboutermutsje niet tegenop! Gelukkig ontsnappen we morgen uit deze drukte. We laden de 4×4 in en vertrekken voor een 17-daagse jeeptocht doorheen een hoekje van het land . We zijn heel benieuwd wat dat gaat worden… Voorlopig over and out.
Rusland, Irkutsk -
Waren de eerste stations nog voorzien van lekkers voor de reizigers, nu begint het vrij moeilijk te worden om nog ‘ns iets vers te pakken te krijgen. Geen kiosken meer op het perron, geen idee hoe lang de trein halte houdt en dus neem je ook geen risico door op zoek te gaan in en rond het station. We zijn al een keer de trein opgeklommen toen die vlotjes in beweging was. Daar heb ik geen zin meer in. En zo leef je op een dieet van noedels, oud brood, noedels, water en noedels. Het sappige fruit waarvan je de consumptie zou spreiden over de hele reis, is natuurlijk reeds lang verorberd. En de chocoladeluxe die we onszelf gunden gaat zo meteen ontaarden in het ultieme gevecht voor de laatste reep.
Rusland, Irkutsk -
Op woensdagavond 21:30 ga je aan boord van een trein in Moskou en op maandagochtend 8:00 sta je 6.304 km verder in Ulaanbataar, lichtjes gehypnotizeerd door de spoorcadans, suf gewiegd op de rijdende markt. Want dat is het eigenlijk. Behalve de coupés 1e klas en enkele 2e klas toeristen zijn de passagiers allemaal Mongoolse handelaars. Bij elke stop proberen ze op het perron of vanuit het raam de in bulk aangekochte jeansbroeken, jasjes van plastieken vee, synthetische truitjes, handtasjes en sportschoenen aan de man te brengen. Vaak ontaardt dit in een chaos op het perron. Een troep krioelende mensen die keuren, passen, draaien, keren en zich haasten tot de laatsten de reling van de treindeur vastgrijpen en zich de trein, reeds in draf, ophijsen in cowboystijl.
Rusland, Moskou -
Een laatste middag in Moskou kunnen we er nog net een bezoekje aan het Kosmonautenmuseum tussen wringen. Een prachtig monument, inclusief raket en ‘s vaderlandsch vrijmoedigen siert het dak van het blitse gebouw uit 1968. De collectie staat bol van de eretekens, ruimtesondes en Mirfoto’s. Laika’s hondenruimtepakje steelt wat mij betreft de show. Recht uit Kuifje! We kopen een paar prachtige propagandaposters die we helaas nog niet verstuurd krijgen. In het centrale postkantoor van deze wereldhoofdstad slagen we er niet in een pakje naar het buitenland te sturen. Loket 40 stuurt ons naar 47, terug naar 40 en uiteindelijk van het kastje naar de muur. We vullen onze reserves aan op het all you can eat, prop till you drop, buffet van het Ismailyovo hotel voor 250 Roebels en gaan richting station.
Rusland, Moskou -
Beelden van vaderlandse helden in de weer met wapens, ploegen of simpelweg naald en draad sieren de monumentale metrostations van de hoofdstad. De mensen lijken iets Russischer – of minder Westers, hoe zal ik het zeggen. Minder tierlantijntjes, minder sier. Vooral veel grauwe gezichten zo vroeg op de ochtend op weg naar het werk of naar de werkeloosheid. Oude vrouwtjes met sjaaltjes, vijftigers met gouden tanden waar eens een jong gebit van zich afbeet. Een investering voor de begrafenis (dixit Kees). Hier hangt duidelijk een andere sfeer dan in Peters stad.
Rusland, Moskou -
Een dag niksen, wat schrijfselen uit de pen wringen, beetje lol trappen met gekke hoedjes en foute foto’s. En dan naar platforma 6. Daar vertrekt onze nachttrein die ons 600 kilometer verder en 7,5 uur later naar het Leningradskaya station in Moskou zal sporen. Ik heb geen idee van de voorzieningen op zo’n trein en dus sleur ik een tros bananen, een ton drinkwater en koekjes mee. We delen onze coupé met twee Russen. Eentje kruipt meteen in zijn beddenbak onder het dak, de andere knoopt in half Engels, half Duits en een kwartje polyglotisch een gesprek aan over zijn jaren als klerk op de Russische ambassade in Brussel. Hoe hij het bloementapijt op de Grote Markt zo kon waarderen, hoe zoet de Leffe binnenliep, hoe zijn kinderen konden genieten van de Antwerpse zoo. We vertellen hem over onze reisplannen en hij begrijpt niet goed wat ons naar het “exotischen” Mongolië drijft. Tja, valt moeilijk uit te leggen. Nieuwsgierigheid?
