Toerke

Mongolië, Kustai Nuruu - 2005

We zijn ontdooid en klaar voor het nieuwe klimaat. Op een van de heuveltopjes van het Hustai National Park krijgen we een prachtig zicht over wederom een uitgestrekt gebied. Bij valavond rijden we de jeep in het park op zoek naar wat de Mongolen takhi noemen, het Equus przewalskii. Met uitsterven bedreigd werd hun voortbestaan voorlopig verzekerd mede dankzij een Nederlands project. Momenteel leven er in Hustai NP zo’n 180 van die paarden in het wild, 80 percent van hen zag er ook effectief het levenslicht. Hun grootste vijand is niet langer de mens, maar de wolf. Zo hoor ik het graag. Wij vinden een van de hengsten met zijn harem, zo’n tiental samen. Tot mijn verbazing zijn ze helemaal niet zo schuw. Ze naderen ons al grazend tot op zo’n 20 meter. Wat een bijzonder beestje. En wat een grote kop, zeg!

Mongolië, Tsagaan Nuur - 2005

Het klonk als zand tegen het tentzeil. Of een stevige wind met een hoop stof. Maar wanneer Kees ‘s ochtends het tenthuisje verlaat, kraakt het. En het kraakt hard. Het heeft de hele nacht gesneeuwd. De jeep en tenten staan in een witte vlakte (voor/na). De wind snijdt aan mijn oren. Het is koud. Gekleed in vijf laagjes haal ik net de comforttemperatuur. Ik denk dat ik maar eens een jas ga kopen. Goed plan!

Mongolië, Tsetserleg - 2005

Er lijkt geen einde aan te komen. De ene vallei nog groter dan de andere. Een bergketen in de verte wil maar niet naderen. Heuvels die glooien tot in het oneindige. Dit land is groot. Of beter, dit stukje land is groot. Waren we tot Erdenet nog in de watten gelegd met geasfalteerde wegen, vanaf dan is het een opeenvolging van vlotte steppewegen, korstige aardewegen, botbrekende bultenwegen, geen wegen. Geen sprake meer van watten. Aan een Lees verder…

Mongolië - 2005

Het begint met eentje. Dan zie je er enkele. Even later word je omhuld door een deken van sterren. Het is lang geleden dat ik er nog zoveel tegelijk zag. Het begint met eentje. Het kommetje wordt je aangereikt. Je dompelt de tip van je ringvinger in de Wodka en sprenkelt enkele druppels in de lucht. En dit driemaal: een keer voor vader hemel, voor moeder aarde en voor de goden. Zo doen de kommetjes Lees verder…

Mongolië - 2005

Alles goed. Schuddend onderweg. Volgende week de verhalen. En bangelijke foto’s!

Mongolië, Ulaanbaatar - 2005

Waarom de hoofdstraat Peace Avenue heet, is heden ten dage een surrealistisch raadsel. Er is niets vredevols aan deze asfalt jungle. Omringd door een doofmakende symfonie van geclaxoneer doorheen een bruine wolk van smog waagt de voetganger zich bij groen (!) licht op het zebrapad. Af en toe staat een agent met z’n fluitje het decibelgehalte van de symfonie op te drijven. Meer kan hij niet doen. Het straatbeeld is een verzameling schreeuwende reclameborden, fruitkraampjes, peukkiosken en Lees verder…